مطالعۀ جدید: تشدید ۱۰برابری خشکسالی در ایران به‌دلیل فعالیت‌های انسانی.

 مطالعۀ جدید: تشدید ۱۰برابری خشکسالی در ایران به‌دلیل فعالیت‌های انسانی.

مطالعه‌ای جدید نشان می‌دهد خشکسالی بی‌سابقه‌ای که طی پنج سال گذشته ایران ، عراق و سوریه را در بر گرفته، بدون تغییرات اقلیمی ناشی از فعالیت‌های انسانی، با شدتِ فعلی رخ نمی‌داد.دانشمندان گروه «نسبت‌دهی آب‌وهوای جهان» (WWA) روز جمعه ۳۰ آبان اعلام کردند که افزایش دمای جهانی ناشی از سوزاندن سوخت‌های فسیلی، عامل اصلی سوق دادن این سه کشور به وضعیت «استثناییِ» خشکسالی است.بر اساس این مطالعه که تحلیل این گروه دربارهٔ وضعیت منطقه در سال ۲۰۲۳ را به‌روزرسانی می‌کند، «این بدترین خشکسالی ثبت‌شده در ایران است». با به‌روزرسانی داده‌ها تا ژوئن ۲۰۲۵، محققان ارتباط قوی‌تری بین گرمایش و خشکسالی طولانی‌مدت پیدا کردند.

مطالعهٔ این گروه، بر اساس «شواهد قوی»، نشان می‌دهد که تغییرات اقلیمی ناشی از فعالیت‌های انسان، خطر خشکسالی را بیش از ۱۰ برابر افزایش داده و این تغییرات، دستاوردهای توسعه‌ای پس از درگیری‌های منطقه را تضعیف کرده است.به گفتهٔ این دانشمندان، در وضعیت بدون گرمایش جهانی، دورۀ خشکسالی کنونی که از پیش آغاز شده، از شدت بسیار کمتری برخوردار می‌بود.این مطالعه در عین حال تأکید می‌کند که ضعف‌های ساختاری از جمله مدیریت ناکارآمد یا بیش از حد مداخله‌گرانه در امور آب، چرای دام بیش از ظرفیت طبیعی زمین و گسترش کشاورزی باعث شده بحران آب در ایران، عراق و سوریه تشدید شود.دانشمندان اقلیم‌شناس در مطالعات خود دست‌کم از سال ۲۰۱۵ به این‌ سو و به‌طور مشخص هشدار داده‌اند که آسیب‌پذیرترین بخش جهان در مقابل تغییرات اقلیمی احتمالاً خاورمیانه است.

گروه «نسبت‌دهی آب‌وهوای جهان» یک پروژهٔ همکاری همکاری بین‌المللی از دانشمندان اقلیم‌شناس، مؤسسات پژوهشی و سازمان‌های مرتبط است که هدف آن تحلیل سریع و علمی است تا نشان دهد چگونه تغییرات اقلیمی ناشی از انسان می‌تواند احتمال یا شدت رخدادهای اقلیمی شدید را تحت تأثیر قرار دهد.مطالعه تازهٔ این گروه در مورد ایران می‌گوید: وضعیت وخیم فعلی بخشی از بحران طولانی‌مدت‌تر آب در ایران و منطقه است که ناشی از طیف وسیعی از مسائل، از جمله خشکسالی‌های مکرر با افزایش میزان تبخیر، کشاورزی پرمصرف آب و استخراج ناپایدار آب‌های زیرزمینی است.این فشارهای ترکیبی به تنش آبی مزمن در مراکز شهری بزرگ از جمله تهران منجر شده است که بر اساس گزارش‌ها، در خطر کمبود شدید آب و جیره‌بندی اضطراری قرار دارند و در عین حال بهره‌وری کشاورزی را تحت تأثیر قرار می‌دهد و رقابت بر سر منابع کمیاب را تشدید می‌کند.