گرایوسکی: روسیه عامل انزوای ایران نیست، اما از آن سود می‌برد.

 گرایوسکی: روسیه عامل انزوای ایران نیست، اما از آن سود می‌برد.

روابط تهران و مسکو در سال‌های اخیر به یکی از پیچیده‌ترین و در عین‌حال بحث‌برانگیزترین مناسبات ژئوپلیتیک منطقه تبدیل شده است. دو کشور در شرایطی به یکدیگر نزدیک شده‌اند که هر دو با فشارهای فزایندهٔ غرب مواجه‌اند.با این حال، این نزدیکی همواره با پرسش‌هایی بنیادین همراه بوده است: آیا روابط ایران و روسیه واقعاً «استراتژیک» است یا تنها نوعی هم‌زیستی مصلحتی میان دو قدرت منزوی محسوب می‌شود؟نیکول گرایوسکی، پژوهشگر اندیشکدهٔ کارنگی، در گفت‌وگو بار رادیوفردا تأکید می‌کند که این رابطه را باید «انعطاف‌پذیر و در حال حرکت به سمت وابستگی متقابل» توصیف کرد.

به‌باور او، پیوند تهران و مسکو بیش از آن‌که مبتنی بر اتحاد ایدئولوژیک یا تعهد سیاسی باشد، ریشه در نیاز متقابل برای بقا دارد: از یک‌سو ایران از همکاری با روسیه در حوزه‌های امنیت سایبری، سرکوب داخلی و فناوری‌های دفاعی بهره‌مند شده و از سوی دیگر، روسیه از پهپادهای ایران در جنگ اوکراین سود برده است.من این رابطه را انعطاف‌پذیر می‌دانم، اما آن‌ها به سمت وابستگی متقابل حرکت می‌کنند. این تمایل وجود دارد که بگویند این یک اتحاد است یا یک مشارکت یا ازدواج مصلحتی. این لزوماً همیشه هنگام فکر کردن به رابطهٔ روسیه و ایران مفید نیست.

به‌نظر من، یک چیز بسیار واضح این است که هر دو برای تقویت بخش‌های خاصی از بقای رژیم خود به یکدیگر وابسته‌اند. ایران از رابطهٔ خود با روسیه در مورد دستگاه سرکوب داخلی، سانسور و اینترنت سود برده و روسیه در مورد پهپادها یا هواپیماهای بدون سرنشین در اوکراین از ایران سود برده است.البته اگر به نیروی نظامی ایران نگاه کنید، بسیاری از سیستم‌های آن‌ها از روسیه می‌آید. بنابراین نوعی حس بقا وجود دارد که آن‌ها را به هم پیوند می‌دهد. اما این یک اتحاد نیست. هیچ‌کدام از طرفین به نمایندگی از یکدیگر نمی‌جنگند، اما وقتی صحبت از دفاع بلندمدت یا حتی مسائل داخلی می‌شود، شکاف‌های خاصی را در نیازهای یکدیگر پر می‌کنند.