گفت‌وگو با ایلان برمن؛ دولت ترامپ سیگنال‌های ایران برای مذاکره را نادیده می‌گیرد.

 

گفت‌وگو با ایلان برمن؛ دولت ترامپ سیگنال‌های ایران برای مذاکره را نادیده می‌گیرد.

هنوز کسی نمی‌داند دونالد ترامپ می‌خواهد با جمهوری اسلامی ايران چه کند. در کارزار انتخاباتی‌اش، هم از توافق با ایران حمایت کرده و هم را تشویق کرده که به تأسیسات هسته‌ای ایران حمله کند. او از یک ‌سو تیمی از نیروهایی را که مخالف هرگونه مذاکره با تهران‌اند در کابینۀ خود قرار داده و از سوی دیگر گفته تنها خواسته‌اش این است که ایران به بمب اتمی دست پیدا نکند.این پرسش‌ها وقتی پررنگ‌تر می‌شوند که رئیس‌جمهور منتخب آمریکا، از زمان اعلام نتیجۀ انتخابات، هرچند برای چین، مکزکی و حتی کانادا خط‌ونشان کشیده و وعدۀ وضع تعرفه‌های چندبرابری داده، دربارۀ برنامه‌اش در قبال جمهوری اسلامی ایران سخنی به میان نیاورده و همین مسئله بر پرسش‌ها پیرامون سیاست خارجی او در قبال ایران افزوده است.

برای یافتن پاسخ این پرسش‌ها به سراغ  رفته‌ایم؛ نایب‌رئيس «انجمن سیاست خارجی آمریکایی» یا همان AFPC که یک اندیشکدۀ مستقر در واشینگتن‌دی‌سی است و در زمینۀ مسائل مربوط به سیاست خارجی ایالات متحده و چالش‌های امنیت ملی این کشور فعالیت می‌کند.ایلان برمن که از تکرار و حتی به‌روز شدن راهبرد فشار حداکثری علیه ایران حمایت می‌کند، معتقد است دولت جدید ترامپ باید توجه ویژه‌ای داشته باشد به حمایت از مردم ایران که علیه حکومت جمهوری اسلامی ايران می‌جنگند داشته باشد.برمن که گروه‌های اپوزیسیون جمهوری اسلامی را به‌خوبی می‌شناسد، معتقد است منافع امنیت ملی آمریکا ایجاب می‌کند که دولت ایالات متحده از گروه‌هایی که به دنبال تجزیۀ ایران هستند، حمایت نکند.اما رئيس‌جمهور منتخب آمریکا در این مدت علامت‌های متفاوتی ارسال کرده. او از یک طرف گفته می‌خواهد با ایران توافق کند، از سوی دیگر افرادی را منصوب کرده که با هرگونه گفت‌وگو با جمهوری اسلامی مخالف‌اند.درست است. نکتۀ مهم این است که نقطۀ پایانی سیاست فشار حداکثری همواره به سمت مذاکرات جدید هدایت می‌شد.

تغییر رژیم، به‌ویژه در سیاست آمریکا، یک عبارت بحث‌برانگیز و حساس است. اما در مورد مسیر آیندۀ ایران، به‌وضوح مشخص است که رژیم فعلی با مردم جمهورى اسلامى ایران همسو نیست و تهدیدی برای صلح و امنیت بین‌المللی محسوب می‌شود. بنابراین، به نظر من منطقی است که ایالات متحده و متحدانش به دنبال جایگزین‌هایی برای این رژیم باشند.اما آیا این جایگزین‌ها توانمند هستند؟ آیا موقعیت مناسبی برای ایجاد چشم‌اندازی جدید و در دست گرفتن کنترل دارند؟ این بحث اساساً دربارۀ مخالفان ایرانی است که طیفی گسترده را شامل می‌شود. بخشی از این مخالفان در داخل کشور فعالیت می‌کنند و بخشی دیگر در دیاسپورا (ایرانیان مهاجر) حضور دارند.وجه مشترک میان آن‌ها این است که تاکنون ایالات متحده و پایتخت‌های اروپایی به‌طور معناداری با آن‌ها تعامل نکرده‌اند. حداقل اگر بحث تغییر رژیم به‌صورت مستقیم مطرح نباشد، بسیار سودمند خواهد بود که واشینگتن به‌طور جدی‌تر به این گزینه‌های جایگزین فکر کند.